Onlarça döwletden paç alyp, şalar şasy bolup ýaşan beýik türkmen soltany Alp Arslan goluna düşen ganym duşmany ölüm jezasyna höküm edýär.

— Her goluna, aýagyna at baglap dört para eýläň!

Duşman ýöne duşman däl, duşmanlaryň hany, ol:

— Sen namart, maňa mert ölümi hem rowa görmeýärsiň! — diýip gygyrýar.

Alp Arslan serkerdelerine ümläp, oňa ýarag berdirýär. Soltan gazaplanyp gylyjyny syryp, duşman bilen gylyçlaşmaga ylgaýar, ýöne gazap gany beýnisine uran soltan çadyryň ýüpüne büdüräp ýykylýar, şondan peýdalanyp, duşman oňa gylyç urup ýetişýär...

Hekimler ony bejerip başlaýarlar, her kim namart duşmana gargaýar, şonda Alp Arslan:

— Bu emgegi duşmandan görüp oturmaň, bu emgek ýokardan geldi... Düýn hol depä çykanymda göwnüme men-menlik aralaşdy. Giň dünýä sygman ýaýrap ýatan ýygynymy, akly-gyzylly çadyrlarymy, ýigitlerimi synlap: «Heý, Alla, ýedi yklymda meniň alnymdan çykybiljek patyşa barmydyr?» diýip, içimden öwündim. Bu bela şondan gelen bela!  — diýipdir.